Я говорю «удача», но я не встретил бы ее на своем пути, если б не искал.

Артур Конан Дойл «Архив Шерлока Холмса»


ek  вк  brest-kult  

VideoHosting 

Барысюк Васіль

         Васіль Пятровіч Барысюк. Нарадзіўся 16 чэрвеня 1976 года ў вёсцы Малыя Корчыцы Кобрынскага раёна. У 1998 годзе скончыў філалагічны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага універсітэта імя Пушкіна. Працуе ў тэлерадыёкампаніі “Брэст”, на радыё.
       Вершы друкаваліся ў абласных і рэспубліканскіх перыядычных выданнях, штотыднёвіку “Літаратура і мастаціва”, часопісах “Першацвет”, “Маладосць”, “Дзеяслоў”, а таксама ў шэрагу калектыўных выданняў: “Берасцейскія карані”, “Дзядзінец”, “Анталогія маладога верша”, “Жырандоля”, “І нараджалася слова” і іншых.

 

 


***
Бясконцасць чалавечага жыцця
душу ўстрывожыць трапяткой надзеяй.
Пачатак ёсць і знойдзецца працяг,
і цень смяротны без ахвяр змарнее.

У шматгалоссі дзіўнай цішыні
не згасне плынню першая крыніца,
збягуць у чалавечнасць ночы, дні,
а сэрца ўсё не перастане біцца.

***
Вечар. Дзеці йдуць дамоў са школы.
Села сонца на бляшаны дах
і глядзіць на горад невясёла,
не гарэзіць у старых лістах.

Восень шчэ стаіць на раздарожжы,
але ўжо яе вядомы шлях.
І няпэўнасць болей не трывожыць
жураўліным поклічам здаля.

Стомленасць у галасах і промнях,
сцішанасць пануе на душы –
вось такім бы гэты свет я помніў,
на другім каб давялося жыць.

Сонца ўжо схаваць паспела хмарка.
Дзеці перасталі гаманіць.
І злятае долу лісцік шпарка,
каб застацца толькі ў гэтым дні.

***            
Восені небакрай
я пераходжу ў брод.
Літасці не чакай
пошасці пасярод.

Хай будзе так, як ёсць,
будзе ўсё роўна лепш:
скончыццца маладосць,
а застанецца верш.

Хай нечытаны сам,
стане ён толькі мой –
сцішаным галасам
выпадзе супакой.

Вырасце на раллі
новае нешта з нас.
Добра, што мы былі,
кепска, што толькі раз.

***
Гадзіннік марыць на сцяне,
на кухні гаспадарыць маці,
ад печы цёплы дух па хаце,
і поўня свеціцца ў акне.

А я – маленькі чалавек –
дзіўлюся рэчам таямнічым,
што да сябе так вабна клічуць
і сеюць мроі ў галаве.

Не бачыць маці: любы сын
ужо спакушаны дарогай,
душа ад звыклага, зямнога
імкне за рэчкі і лясы...

Калі ж, не спраўдзіўшы гульню,
абломіць сын слабыя пёркі
і здасцца свет чужым і горкім –
пакліча дух таго агню,

дзе рупна гаспадарыць маці.
І зноў утульна стане ў хаце,
гадзіннік стрэлкі варухне –
і мара крылы развіне...

***

Згарэла ноч у лямпе матылём –
і ранак на паліцах кніжных
жывым гуллівым ценем лёг:
Гарыць на Запавеце Новым крыжык.

Гадзіннік зноў адлічвае грахі.
З паўзмроку выпаўзаюць рэчы,
і сэрца з грукатам глухім
няўмольна разбіваецца аб вечнасць.

А ў вокны ўжо глядзіцца іншы свет –
зноў пачынаецца нанова
адзіны чалавечы запавет,
забыўшыся на выпадковасць словаў.

***

Зноў месяц, рака і туман
вучаць мяне маўклівасці.
Паводкай сплывае зіма.
Дорыць самота міласцю.

А вецер новага дня,
нават яшчэ нябачнага,
галлё ліхаманкава ўзняў,
спуджаны першымі качкамі.

І раптам выходзяць з вады
дрэвы на самым досвітку.
Чапляючыся за ствалы,
плынню на захад зносіцца

мінулае: ночы і дні,
некім ці мной пражытыя.
І радуюцца акуні,
ранкам спакойным сытыя.                                                                

***
І толькі так – з гадамі разумееш,
што ўсё было атрымана ў крэдыт,
і не ў дзіцячых кніжках бармалеі –
наўкол цябе праз аднаго – бандыт.

І кожны хам з апломбам і прыгожа
распавядае пра грахі твае:
яго працэнты, тэрміны трывожаць,
асноўны доўг спакою не дае.

Ты вінны ўсім – і кожны спаганяе:
штуршкі ў хадзе, падрэзкі на аўто…
Нарэшце думка праз гады (жывая!),
што ўсе яны – ніхто, а ты – нішто. 

Нішто? І з гэтым трэба жыць? А трэба.
Зруйнуецца стары трывалы свет.
Хай ні вады, ні хлеба…
Будзе неба.

На небе – Бог.
Пад Богам – чалавек.

***
Калі ўначы ад сплеценага цела
імчыць цвярозасць думкі ашалела
і крышыцца свядомасці шкілет,
калі агнём пякельным ачышчэння

ўліваецца дабра і зла насенне
з надзеяю, што ўсё стрывае белы свет
і абярэ найлепшае рашэнне,
разбіўшы на чатыры часткі сілуэт,

другім і першым дорачы найменні,
для існавання ў прывідным імгненні
з жаданым выракам у ім пакінуць след –
тады спужаўшыся сябе, нясмела,
іх душы ўпершыню пакінуць целы.

Ноч нараджэння Хрыста

Ноч і банальны ліхтар за акном.
Нізкая столь забівае натхненне.
Крокі пакінулі стомлены дом –
сненне
ўпала маё ў беспрытульную ноч:
некага там – на марозе – калечыць.
Стогне адчайна ліхтар: не суроч,
вечнасць
творыць сябе з гэткіх частак малых,
робіцца значнай і непазнавальнай,
хоча застацца галоўнай для ўсіх
тайнай
цемра звычайная здолела стаць,
добрым святлом нечакана ўваскрэснуць.
Ноч. Сёння ноч нараджэння Хрыста.
Песні.

***
Поначы ў гэтым горадзе
можна сутрэцца з мінулым,
толькі сабе падораным,
з тым, пра якое не чулі,
з тым, што было найпершае –
без усяго на прыкмеце.
Праўдаю самай лепшаю
сненне табе назавецца.
Памяць малюе здрадліва –
марна падлічваць прыступкі
там, дзе яшчэ не падалі
крокаў хлуслівыя гукі.
Стомлены час памыліцца,
зблытае ўсе вымярэнні.
Не разбярэш кірыліцы –
і сам сябе ты сустрэнеш
недзе на цёмнай вуліцы,
ветліва скажаш “Дабранач”.
Ён на цябе прыжмурыцца:
пэўна, сустрэліся рана.
Толькі на самым досвітку
цені з’яўляцца зноў будуць –
свой станеш клікаць посвістам,
згодны хаця б на прыблуду.
Потым – разлік з фартунаю.
Варта было б азірнуцца.
Можна сустрэць мінулае –
Толькі б змагчы размінуцца.

***
Радасна – навылёт –
б’юць непрыемнасці.
Сэрца сваё жылёё
б’е да ўзаемнасці. 

Скончацца ўсе мальбы –
выдыхні зморана.
З большага, так і быць,
будзе паўторана.

Каб абы-як не нёс
словаў намоленых,
кожнаму выдасць лёс
штосьці няўмольнае.

***
Сагрэты ўласным уяўленнем
засне наш вечар у кутку.
Накрыецца ад лямпы ценем,
пад голаў пакладзе руку – 

і будзе сніць сабе былое:
агонь лучыны, калаўрот..
І мы, нябачныя, з табою,
як нашых продкаў эпізод.

У іншай хаце, іншым свеце,
пры меншай хуткасці жыцця,
ды з большым плёнам у Сусвеце,
дзе мы – імгненне і працяг...

***
Сарвецца вецер з дахаў птахам
скупой сняжынкай да шчакі
зіма прылашчыцца. Як плахай
на храм апусцяцца гракі.

І жабракі паднімуць вочы,
не апусціўшы вецця рук,
а з неба нехта й не захоча
адвесці позірк зноў у брук,

дзе пыл, паперчыны, абутак,
на розны густ, ды звыклы пах,
жывуць па распарадку сутак
у састарэлых гарадах.

Паветра ў цэнтры спрэсавана
прасторай, часам, мітуснёй.
Тут багна. Горад не падманны,
дзе вязне крок на маставой 

ад тысячаў слядоў і ценяў,
што праз стагоддзі не сыйшлі
і спажылі тваё імгненне,
і засталіся на зямлі.

І горад подых твой падзеліць
на ўсіх: хто будзе, быў і ёсць.
Задыханы і ацалелы,
ты ўжо не назавешся: “Госць”.

***

Халодная імгла зімы найноўшай
з-пад ліхтароў сыходзіць не спяшаецца,
яна шыпіць. А мы трываем моўчкі,
як быццам бы ад сэрца адрываючы
магчымасці пабыць у днях няўжытых,
начах, нікім не звезеных на сметнікі.
За час трывання зледзянелі пліты,
дзе мы ступалі вечарамі летнімі,
падэшвамі мілуючы каменне.
Цяпер там люстраная гладзь павінна б быць.
Але не так усё: на вулках – цені,
што снег, і лёд, і соль смакуюць фібрамі
няўласных душ. Стваральнікі ландшафта
з паперак, сну, бутэлек і нявернасці
шукаюць слова – адпаведнік “заўтра”,
каб шыльды памяняць на золку ў Берасці
і фарбай вочы жыхарам расчысціць –
не Мухавец, убачаць Буг яны
з ваколіцы старога гарадзішча,
схаваўшыся па плечы ў бур”яны,
а па калені ў снег, як пакаленне
таемных продкаў, значных невядомасцю,
што адпусцілі лодкі на імгненне,
не здолеўшы адплыць у вечнасць поўнасцю.

***
Шэрым туманным ранкам
буду тваім каханкам.
Цёплае цела вабіць.
Гэта напраўду?
Мабыць…

Хто ж усталюе меру
ўласнаму недаверу?..
Вось і шукаюць двое –
кожны ў сабе спакою. 

Прочитано 638 раз Последнее изменение Пятница, 03 Февраль 2017