Снег походил на воздушный рис, который сыпали, и сыпали, и сыпали в огромную миску.

Надея Ясминска «Бусинки и капли»


ek  вк  brest-kult  

VideoHosting 

Надзея Парчук

Надзея ПарчукНарадзілася 27 верасня 1951 г. у вёсцы Ладараж Пінскага раёна Брэсцкай вобласці. Скончыла Пінскі ўлікова-крэдытны тэхнікум. Пачынаючы з 2001 года яе вершы, літартыкулы, водгугі, рэцэнзіі, пераклады друкавалася ў “Настаўніцкай газеце”, газетах “Голас Радзімы”, “ЛіМ”, “Белорусская нива”, “Звязда”, “Рэспуюліка”, у часопісах “Маладосць”, “Полымя”, “Вясёлка”, “Гаспадыня”, “Алеся”,  “Бібліятэчны свет”, “Бібліятэка прапануе”, у альманахах “Жырандоля”, “Гоман”, “Свая стыхія” і іншых перыядычных выданнях, у калектыўных зборніках “Дазволь прычасціцца”, “Беларускі ручнік”, “Па праву жывога”, “Дыханнем адзіным”, “Паэзія 2011”, “Сіла слабасці”, “Карусель”, “ЛітАўра” і інш. Лаўрэат прэміі імя У.А. Калесніка. Выдала сем зборнікаў паэзіі, у тым ліку і для дзяцей – “Венерын чаравічак”.Сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі.

 

Святому Міколаю Цудатворцу

Святому Міколе малюся шторання –
Заступніку веры Хрыста,
Які служыць Богу і людзям аддана,
Каб меней было ў свеце зла.

У трэцім стагоддзі, у другай палове
Паслаў Бог яго ў гэты свет,
Каб цуды тварыў ад вялікай любові,
Выконваў Хрыста Запавет.

Той час неймаверна быў цяжкім і грозным:
Ішла барацьба дзвюх міроў –
Язычніцкім людам бяздушным, бязбожным
І тымі, хто Бога знайшоў.

Па промыслу Божаму дзіўнаю сілай
Пасланнік Гасподні ўладаў.
І бедныя вернікі што б ні прасілі,
Заступнік святы падаваў.

Сляпому – відушчасць і чутнасць глухому,
І ногі, і рукі гаіў,
Дастаўшы з Дняпра, ён дзіцятку малому
Ў другі раз жыццё падарыў.

Сіротам быў бацькам і бедным кармільцам,
Няшчасным слязу выціраў,
Не быў аніколі зларадным зласліўцам,
Прыгнечаным ён спачуваў.

За існую веру, за дух Праваслаўя
Змагаўся пасланнік нябёс.
Каб вызваліць паству ад цемры бяспраўя,
Ён крыж свой дастойна пранёс.

 Я дзякую Табе…

Цяпер мая душа ратунак свой знайшла:
Ёй з неба ўпаў пучок праменняў.
Ён вымеў мой адчай дазвання, бы мятла,
І сыпануў свайго насення.  

Насеннем тым было не смутак і не зло,
Не ціша невыноснай адзіноты.
Як зернейка ўзышло, то сэрца ажыло
І сталася душы не да маркоты.

Я дзякую Табе, нябачны Дабрадзей,
За існую ў жыцці маім прысутнасць.
Пашлі Ты мне яшчэ пучок святых надзей,
Каб услаўляла я Тваю Прамудрасць.

Ты сілы-моцы дай і шлях мой асвяці
Святой Сваёй рукой, вадой жывою –
Каб песняй мне гучаць ці кветкаю цвісці,
У промнях блаславёнаю Табою.     

Перад Вялікаднем

Сціхлі птушыныя песні,
Сонца пайшло на спачын.
Хутка Хрыстос уваскрэсне,
Людзі, не спіце ўначы!             

Заўтра вялікае свята,
Заўтра ў заранкавы час
Зноў Вялікодная радасць
З Госпадам прыйдзе да нас!

Людзі, спяшайцеся ў храмы,
Бо менавіта туды
Сын Божы прыйдзе таксама
Ў вёсачкі і гарады.

Не праміне анікога.
Ён завітае й да тых,
Хто не асіліць дарогі
Да храма з-за боляў сваіх.                  

Гэту святую таемнасць
Нельга нам, людзі, праспаць:
Будзе Ісусу прыемна
Ўсіх нас на зорцы вітаць.

Свяшчэнны Госць

Ціхая ноч плыла
Над пілісцінскай зямлёй,
Зорка па небе йшла,
Волхваў вяла за сабой.

Знала нябесная дзе
Ў полі шырокім ёсць
Цёмны стары вярцеп –
Спіць там свяшчэнны Госць.

Ведала напярод:
Госцейкаў лёс цяжкі –
Помслівы, злы народ 
Скроіць Яму “грахі”.

Ззяла з усёй душой,
Шлях асвячала ім:
Бог падказаў для ёй
У месцы Ён спіць якім.

Госця паслаў з нябёс
Мудры Святы Айцец –
У яслях ляжаў Хрыстос
Паміж ягнят, авец.

Неслі валхвы дары –
Кожны узяў, што мог, –
Дзіцятку ўсёй Зямлі
Клалі да Божых ног.

Золата – як Цару –
Вечнаму Мудрацу,
Ладан – як Святару,
Смірну – як Агнецу.

У яслях ляжаў Хрыстос –
Бога Адзіны Сын,
Місіянер нябёс,
Душаў людскіх Святынь.

 Пачуйце, народы!

Пачуйце, народы, пачуйце, краіны!
Вялікую радасць Зямлі:
На свет нарадзіўся Сын Божы Адзіны,
Каб мы ўратавацца маглі.

Паслаў Яго людзям з нябёсаў свяшчэнных
Сусвету прамудры Ўладар,
Як Збаўцу ад смерці для ўсіх пакаленняў,
Як шчасце бясцэннае ў дар.

Ён прыме ўсе нашы грахі і пакуты
На чыстую душу Сваю
І будзе, як Агнец, да крыжа прыкуты,
Каб нам апынуцца ў Раю.

Дык станем прад Богам хутчэй на калені –
За міласць падзяку ўзнясём!
У светлую ноч, у агульным маленні
Хвалу Яму й славу спяём!

 Новы Запавет

Я сышоў на зямлю з нябёс
З ласкі Божае і з любові –
Запавет абвясціць вам новы,
Каб паменела крыўд і слёз.

Вы ж маліліся доўгі час
На зласліўцаў – сваіх куміраў...
З верай, з праўдаю, з існым мірам
Я прыйшоў на зямлю да вас.

Прапаведаваў скрозь дабро –
Вы ж мяне, людзі, не пазналі...
Прадалі мяне, ўскрыжавалі
За пабляклае серабро.  

З дроту ржавага мне вянок
Нацягнулі вы, дзеля здзеку,
І крычалі: “Чаму твой Бог
Не акажа табе апеку?..” 

... О, даруй, Божа, нам грахі,
Што жывем на зямлі сляпыя,
Што прад намі нябёс Месія
Распінаецца ўжо вякі!..     

Малітва да святой Сафіі Слуцкай 

Святая заступніца наша Сафія,
У Госпада ласкі прасі –
Каб нас мінавала ліхая стыхія,
Малі ў Яго літасці ўсім.       

Нам вымалі ў Бога здароўя і сілы,
Каб жыць Праваслаўем, як ты,
Каб даў нам духоўныя моцныя крылы
І Дух ніспаслаў Прасвяты.

Яшчэ папрасі ў Яго сіратам - дзецям
Багацця з нябесных дароў,
Шчасліва дажыць да свайго паўналецця,
З пашанай пранесці Любоў.

Над родным ты Слуцкам і ўсёй Беларуссю
Ўзнімаеш ратуючы крыж,
Каб веру святую ніхто не парушыў –
Нам зоркай вякамі гарыш.                             

З нябесных святыняў бяссмертнай душою
Свяціць табе людзям заўжды.
А нам, беларусам, малітвай тваёю
Наш край берагчы ад бяды.

О мудрая, слаўная наша княгіня!
Мацуй нашу веру й любоў!
Над Белаю Руссю – над любай краінай
Распні Ратавальны Пакроў!     

Ты сонцам глядзіш на мяне
Глядзіш Ты, Божа, на свой свет
Уладара вачыма,
Тваіх у космасе планет
Злічыць нам немагчыма.     

Тваё і Сонца, і Зямля,
І зорныя каскады
І недасяжны далягляд
І небасхіл распяты.          

Магутнай Божаю рукой
Ты шар зямны трымаеш,
Усеабдымнаю Душой
Свет белы саграваеш,           

Не забываеш пра мяне
Ў людской бясконцай плыні –
Шторанку сонейкам зірнеш
З блакітнае святыні.

Душу спагадную заўжды
Пашлеш на дапамогу...
Мне без Цябе анікуды –
Ні дома, ні ў дарогу.   

 Званар               

Званар па прыступках званіцы
Паволі ідзе на памост,
Каб зноў да нябёс дазваніцца,
Якімі ўладарыць Хрыстос.

Трохперсцем сябе перахрысціць,
Каб Госпаду Богу ўслужыць,
Каб прэч адступіўся нячысцік
Ад вернае Высям душы.

Званоў ён з пяшчотай кранецца,
Нібыта яны з крышталю, –
І ўвысь перазвон панясецца, 
Яднаючы неба й зямлю,

Яднаючы небныя далі
І сэрцы людзей на зямлі.
Узнёсла - ўрачыстыя хвалі
Абудзяць лясы і палі.

Спыніся, прахожы, паслухай,
Як неба гаворыць з табой –
Мелодыяй чыстага гука
І ласкай Гасподняй святой... 

Прочитано 2592 раз Последнее изменение Среда, 15 Июнь 2016